Galaksi Federasyonu - Bölüm : 2, Gece ve Gündüzün Ötesinde

 

Sabah saat 06:30

Midem çok kötü, yatarken sırtım açılmış soğuk yemişim, 30 dakika lavabodan çıkamadım, kahvaltımı hazırlamak üzere mutfağa doğru yürüdüm. Uykumu açabilmek için sade kahve hazırladım, zeytin peynir tereyağı kızarmış yumurta bal... Çayı sevmem ben, eski Türkler gibi kahveyi severim. Bazen abartırım. Bu yüzden kahveye ayrı bir zaman ayırırım, kahvaltıdan sonra bahçede 15,20 dakika dolanır sonra yine içerim. Son kahveyi yudumlarken aklıma 1, 1,30 saat önce gördüğüm rüyayı hatırladım.

Siyah bir gökyüzü, aydınlık bir gündüz, çocukluğumun geçtiği Düzce’de sancaklar mahallesinin rahmetli Mahmut amcası, geniş, ortasında armut ağacı olan sınırlarını fındık ağaçlarıyla oluşturduğu ve o ağaçlarda kalan fındıkları başak yaptığımız geniş kır tarlasındayım, otlak alanına akın akın insan geliyor kimi aralarında muhabbet ediyor, kimi aracından iniyor kimi gökyüzüne bakıyor, semada asılı gibi duran çok sayıda büyük kayalar var, mahşer günü gibi hissediyorum, birkaç saniye sonra taşlar yere düşmeye başlıyor teker teker,

O anda uyanıyorum uykudan...

Son günlerde bu şekilde çok kabuslar görüyordum nedense, kendimi birçok farklı hiç bulunmadığım mekanlarda.

Bir gün öncesinde gördüğüm bir rüya bu cinstendi;

Bir cin geliyor yanıma, cüppeli kısa boylu tüysüz bir çocuk kılığında, bana sarılmaya çalışıyor, geri çekildikçe yumruğumu göğsüme ardı ardına vuruyorum, o kadar sert vuruyorum ki göğüs kemiklerim teker teker dökülüyor...

İki gün sonra başka bir kâbus;

Yatak odamda cam kenarı yatağımda hareketsiz yatıyorum, sesim soluğun çıkmıyor, karabasan hali yaşadığımı hissediyorum, bunu bir fırsata çevirebilmek için beni sıkan şeyin ne olduğunu düşüncemden geçiriyorum, sağ tarafımda bulunan cama iki damla su damlatılıyor. Damlayan sudan yansıyan görüntüye bakıyorum, simsiyah kömür suratlı, domuz dişli ,ayağında altın çarıkları olan etekli insansı bir varlık, dua etsem de nafile. İstemsiz konuşmaya başlıyorum, kendisine neden benimle uğraşıyorsun diye sorduğumda, ortası şişkin ince parmaklı uzun tırnaklı elleriyle ayaklarımı işaret ediyor.

Bir an karşımda kanepede uzanmış hiç okumadığım üniversiteden arkadaşım Musa beliriyor, "Ooo fahri iyisin yine iyisin" diyor. Ama bende be hareket ne de soluk var. Öylece bakıyorum sersem gibi. 1,2 saniye içerisinde nefes nefese uyanıyorum.

Acaba İskenderiye'deki salgın hastalıktan bende mi nasibimi aldım. Kontrollerde bir şey çıkmamıştı 8hal bu ki, tekrar doktora görünsem iyi olur...