Galaksi Federasyonu - Bölüm: 14 Karavandan eve son buluşmamız

 

Karavandan eve son buluşmamız

Bölüm: 14

Sevgili günlük…

Karavan ile tatil programımızı Nihayet sonlandırdık, evimize yol almanın vakti gelmişti. Tüm eşyaları toplamıştık, tamamen gitmeye hazır olmuşken tekrar Türkan karavanda uzanırken ben de direksiyon başındayken arkadaşım Bayram gelmişti, eşime görünmemesi için ricada bulunmuştum. Kulağıma fısıldayarak

“ İşler iyice kötüye gidiyor, umarız ki dünyamızda da benzeri şeyler yaşanmaz. Biz önlemimizi aldık Gerisi Allah'a kalmış. Ne olacağını kestiremiyoruz, daha düşmanı bile tanımıyoruz, sana ve ailene zarar gelmemesi için güvenlik önlemi olarak size eşlik edelim, gece yarısı Bahçelievler Mahallesi'nde bazı sıkıntılar çıkmış.

“ Biliyorum, haberim var. Türkan uyanmasın bu olayları farklı anlattım ona.”

“Sorun değil dostum, uyuturuz eve kadar mışıl mışıl uyur, hiçbir şey hatırlamaz.”

“Tamam.”

Karavanla beraber bayramlar köye kadar eşlik ettiler bize, dört beş dakika içerisinde köyde olduk. Türkan ne oldu geldik mi diye mırıldandı.

Babamlar da Konya üzerinden gezerek gelmişler evimize, Mevlâna Hacı Bektaş Veli türbesini ziyaret etmişler, en sevdiğim Konya şekerinden getirmiş.

Mesnevi başta olmak üzere birçok kitap getirmiş, Dede Korkut hikayelerinden Nasrettin Hoca ve Keloğlan Masallarına kadar Anadolu'da yazılmış birçok eserler vardı içerisinde, gitmeden önce bunların hepsini yanıma almayı düşünüyorum. Hatta diğer kitapları da Gogol'dan Kafka’ya Gazali'nin el-munkız'ından, kalplerin keşfi kitabına, H.G. Wells ’den Tolkien’e kadar birçok kitap götürmeliyim yanıma. Vakit uzun ve ne zaman döneceğim kesin değil.

Türkan karavanı boşalttı akşam vakti, annem, babam, kardeşim ve eşimle birlikte son akşam yemeğini yedik, hepsine uzun zaman eve gelemeyeceğimi yoğun bir iş ihalesi aldığımı, haklarını helal etmelerini söyledi.

Evet babam ve annem doğru söylüyorlar zenginlik ve refah içerisinde yaşanılan bu galakside biz dünyalıların halen bir kısmı fakir. Ailem de bunlardan bir tanesiydi, fakir mahallede büyüdüm, çevremdeki insanlar, komşular, galaksideki medeniyetten nasiplerini almamışlar. Karaçilerin varoş sokaklarında yarı aç dolaşıyordum ve sırf bu insanların bencil kelamlarını doyurmak için kimseye bir şey olmasın diye hayallerinden vazgeçerek teoloji fakültesini istemeyerek okudum. Türkan'ı da orada gördüm âşık oldum sevdim. Türkan üniversite boyunca hep bana soğuk baktı, üniversite son sınıfa geldiğimizde suçsuz yere bazı olaylar yaşadım 35 yaşındaydım, takatimin kesildiğini düşünmüştüm ama orada bütün fikirlerim değişti, her gün kitap okudum yazdım, hayalimdeki mühendisliğin imkânsız olmadığını gördüm, insanın yarın ne olacağının garantisi var mıydı? Eğer hayallerimin peşinden gitseydim başıma bu kadar şey gelir miydi? Keşke geç gitseydim üniversiteye, geç de olsa kazanabilseydim mühendisliği de o kadar şeyi yaşamasaydım.

İşte yaşadığım aldığım ibretlerden sonra derslerime dört elle sıkı sıkıya tam iki yıl çalıştım gezegenin en iyi üniversitesi olan Nizamiye Üniversitesi'ne kabul edildim, yıllar sonra tekrar Türkan çıktı karşıma, tabi ben o zamana kadar Türkan’a olan sevgimden aşkımdan hiçbir bayana bakmamıştım, öğrencilik yıllarımda bazı buluşlar gerçekleştirdim, şirket kurdum, Türkan ile evlendim, mezun oldum ve o günden bugüne tam elli yıl geçti. Belki de şu an son akşam yemeğini ailemle yiyeceğiz, uzaya olan merakım bana çok şey kazandırdı. Yola çıkmadan önce son gecemi geçiriyorum.

“Videolu anılar bölümüne ekle, Türkan seni bu evrende maddi olan her şeyden daha çok seviyorum, yaşadığım süre zarfında iyi ki seninle tanışmışım. Seninle geçirmiş olduğum elli yıl için teşekkür ediyorum, ömrümün bu geçen elli yılı geriye kalan tüm zamanlarına değerdir. Eğer bir gün bu kayıt karşına çıkarsa belki de sana yıldızlar arasından göz kırpıyor olacağım”

“Kayıt tamamlanıyor, eklemek istediğiniz başka bir şey var mı efendim?”

“Allaha ısmarladık, teşekkürler”

“Rica ederim, anılar bölümüne eklendi.”